Mahremdi birlikte nefes alışımız bile ya da almak isteyişimiz. Sonuç yoktu, gelişmesiz sonuçlara ulaşılamıyordu, giriş olmadan gelişmede olmuyordu çünkü. O gitmişti, yine gitmişti. Bunu kaç kere yaptı bilmiyorum. Yarı yolda bırakıp her şeyi, her zaman en iyi yaptığı şeyi yapmış ve gitmişti, bitmeyen günlerimiz, yaşanamayan sevilerimiz vardı oysa ki, ama o gitmişti! . .

Bugün mü günahkar, yoksa yarınlar mı bundan sonra. Kadehlerin dibini görüp efkarlanmak mı günah yoksa. Günlerini ona adayıp, gecelerinde de onu düşünmek mi günah? Bazı şeylerin anlamını bir kere daha düşünür oldum, mahremiyet mi yoksa deli gibi sevişmek mi günahtı? .

güzel bi anlatım.. yüreğine sağlık.. ;)

sagollll